مه بُدُم ُ دلبَر، تا سَحَل

(به فارسیِ گونه‌یِ طبسِ گيلکی)

زنِ يَرَووُ –واش‌مَدَنی!- کُسوُیِ غُنچَه‌یِ دَرَه
دو پِستوُنِ گردِ غَشنگـ ، وُ قِنِّ بُغچَه‌یِ دَرَه
کير که درِ کُسوُش نِهی، قِنّوُش مُدْمُد مَکُنَه
پُلاش اگر کم بِدِهی، همَه‌شْ رِ چُدْچُدْ مَکُنَه!
وختِ مَری، صُحْ نَبِشَه، چُنْ خَوِ نازِش رِ دَرَه
مُندَگیِ دوُشْنَه وُ اوُ کيرِ دِرازِش رِ دَرَه
هزار تا مشتِری دَرَه، خُب نی مزاحمِش بِشِم
ما خُـ به هر وَخ که مَخِم، کير درِ سُتّوُش مَکِشِم
يا دمِ نيم‌بَهرَه بِرَوْ، يا وختِ بَفشِ يَرَووُ
هرروز هرروز بِنَری. مَخی بِری، دوروز مِيوُ
شيرَه هميشَه دُشته باش؛ يَرَووُ اگر خمار بِشَه
حَبِّ به حلقِش اِندَزی؛ که نشئَه رَ، وُ يار بِشَه
تَمبوُنِ خوشگلوُ، خودِش، زودِ بِرادْ بِدَر کُنَه
بِرا کُمَرِدْ بِيَرَه، خرمابُنَه وُ خَيْگِنَه!
کُسوُش بِليس اوُ اَوَّلِش، بَدِش بِرَوْ سُوارِ کار
وَختِ مَری، نشئَه بِرَوْ؛ دِلِشْ بِبَر، اَوِش بِيار
بِقَدرِ چار پُنگوُ تُلُم بِزَه وُ، پستوُهاش بِمال
چَشاش بِبوس،[1] لَواش بُخور؛ کُسوُش رِ کُـ مِرثِ جُوال!
وَختِ سُوارِ کير مَرَه، خُب درِ سُتِّش بِخَروُ
انگُش دِ قِنِّش کُـ وُ گوُ: مَدُهُم پناباد و قَروُ!
زَنِکوُ غَشَنگَه بُخدا، مَست ُ مَلَنگَه بُخدا
مه صَد کَرَدْ بِشْ‌گَيِدَه‌مْ؛ مِرثِ پُلَنگَه بُخدا
اَنگُشتا پاشْ مَه ليس زِدَه‌مْ، تا درِ سُتِّ خوشگلِش
دعایِ هرروزَه دَرُم، به اوُ اَوِش، به اوُ گِلِش!!
q
اوّلِ ازدواجِشوُ، پوُمْزَه‌سالِش بيش نِمَشُ
تا يگ‌دو ماه راه نِمَدا؛ کارِ مَه خُب پيش نُمَشُ
يَرَووُ مَگُف که وامَنَه! ايـ چه بُساطِ درهَمَه؟
قرض ُ قُلَه زياد دَرُم؛ ايـ هم خـُ خَيلِ بَدْچَمَه
ديدُم ازی بِهْ نِمَرَه؛ نوُ دو اُجَب دِ رَوْغَنَه!
گفتُم که قَرصات مَدُهُم؛ اگر که سَر به کوُه زِنَه!!

يَه شَوِ مِهموُنِش شُدُم، به عشقِ باغ ُ چَمَنِش
مَستِش کِر ُ، يگ‌دو سَعَدْ، مَه ليسْ مَزَدُم بَدَنِش
يَرَووُ بِخوافتی وُ مشُ خُرخُرِ خَوْ ازوُ جُدا
مه بُدُم ُ دلبَر تا سَحَل؛ لِنکایِ دلبَر به هوا !!!

سِر سَنتْ ميتيلاتُوسِ طُبَسی
13780921

JPG

?
پابرگ‌ها:
[1] بدل: بوُس کُـ چَشاش، لَواش بُخور...